Sztuka Jubilerska

Cyzelowanie

Jedna z technik złotniczych jest cyzelowanie. Technikę tą używa się między innymi do wykonywania wklęsło-wypukłych wzorów na przedmiocie oraz rysunków. Jest to możliwe dzięki wbijaniu w blasze przedmiotu. Wzory te uzyskuje się za pomocą narzędzi, które nazywa się puncami cyzelerskimi. To zastosowanie techniki cyzelowania służyło zdobieniom pater, cukiernic, kielichów, tac, wazonów oraz ram luster. Ponadto oprócz takich narzędzi jak punce cyzelerskie, używano tutaj również inne narzędzia, takie jak na przykład: różnego rodzaju pilniki, dłuta, skrobaki, młotki oraz tarcze polerskie. Ta technika w XIX wieku wpłynęła na to, że wówczas wyodrębnił się dział rzemiosła-cyzelatorstwo. Ta dziedzina rzemiosła przed wszystkim zrzeszała rzemieślników-cyzelerów, którzy trudnili się tylko i wyłącznie cyzelowaniem. Kolejną techniką złotniczą jest grawerstwo, czyli inaczej mówiąc rytownictwo. Grawerstwo należy do rzemiosła metalowego. Technika ta ma długą historię, ponieważ należy do grupy najdawniejszych technik zdobienia wyrobów artystycznych, takich jak metal, kości, kamień oraz szkło. Grawerstwo stanowi ryt liter oraz wzorów na powierzchniach metalowych. Możliwe jest to za pomocą odpowiednich narzędzi. I tak na przykład do ręcznego grawerowania służą tak zwane rylce. Rylce są to specjalnie profilowane ostre trzony ze stali. Są one osadzone w drewnianych uchwytach. Posiadają różne ostrza. Narzędzie to pozwala na rzeźbienie powierzchni metalu techniką skrawania. Z czasem grawerstwo zaczęło ulegać automatyzacji.

Podobne artykuły

Jubilerstwo
W jubilerstwie duże zastosowanie mają kamienie szlachetne, gdzie w warsztatach oprawia się je w złoto, srebro oraz inne metale szlachetne. Wśród przykładów kamieni szlachetnych możemy wymienić między innymi następujące kamienie: diament, który po odpowiednim oszlifowaniu stanowi brylant, szmaragd, rubin, szafir, topaz, aleksandryt, akwamaryn, heliodor, morganit, turmaliny, biksbit, beryl, goshenit, cymofan, skapolity, spinel, bursztyn oraz perła. W użyciu jubilerskim również mają zastosowanie minerały, które mają mniejszą wartość od tych wymienionych powyżej. Takie minerały nazywa się kamieniami ozdobnymi, a wśród nich można wymienić następujące: jaspis, agat, malachit oraz lapis-lazuli. Diament jest minerałem wykorzystywanym w jubilerstwie. Stanowi najtwardszą substancję znajdującą się na Ziemi w przyrodzie. Diament posiada szereg właściwości, które charakteryzują ten minerał. Do najważniejszych właściwości diamentu należą kolejno: dobra przewodność cieplna wynosząca 2000 Wat, która wynika z wydajnego przewodnictwa fononowego, stanowi izolator, jest trudno topliwy oraz jest odporny na działanie zarówno kwasów, jak i zasad. Diament może zwierać ciała obce. Tutaj warto...

Diament
Diament stanowi jedną z pięciu odmian węgla znajdujących się w przyrodzie. Diament jest kruchy oraz przezroczysty. Z reguły diament zawiera niewielkie ilości azotu, glinu, boru, manganu, krzemu, magnezu oraz chromu. Jako ciała obce, czyli tak zwane wrostki spotyka się w diamencie między innymi następujące: oliwin, granat, pirop, pirotyn, ilmenit, rutyl, grafit, diopsyd, spinel oraz wcześniej wykrystalizowane diamenty. Rodzaj wrostków umożliwia precyzyjne określenie miejsca pochodzenia diamentu. Co więcej, kamień ten jest kamieniem bardzo rzadkim. Diamenty można podzielić na grupy pod względem cech zewnętrznych. Stąd też wyróżniamy następujące rodzaje diamentów: bort, ballas, Lonsdaleit oraz Karbonado. Bort jest to rodzaj diamentu, który występuje w przyrodzie w postaci drobnokrystalicznych skupień i posiada nieregularne zrosty ziarniste. Ballas z kolei charakteryzuje się promienistym skupieniem kryształów diamentu. Natomiast Lonsdaleit stanowi polimorficzną odmianę diamentu. Mamy tutaj do czynienia z dużą gęstością atomową. Karbonado, czyli tak zwany czarny diament w przyrodzie występuje w postaci drobnoziarnistych oraz porowatych skupień, które...

Grupy diamentów
Diamenty typu Ia silnie absorbują ultrafiolet. Optycznie są one przezroczyste dla fal o długości ponad 320 nanometrów. Przewodnictwo cieplne tych diamentów wynosi 900 Wat. Z kolei diamenty z grupy typu Ib stanowią tylko jeden procent całkowitego wydobycia. Zawierają zanieczyszczenie w postaci azotu, który jest równo rozproszony w krysztale. Jeśli chodzi o właściwości zarówno optyczne, jak i cieplne oraz elektryczne, to są one takie same jak w grupie diamentów z typu Ia. Diamenty te stanowią diamenty syntetyczne. Typ IIa stanowi grupę diamentów, w których prawie nie ma zanieczyszczeń postaci azotu. W przyrodzie występują dość rzadko, a ich przewodnictwo cieplne wynosi 2600 Wat. Z kolei w typie IIb znajdują się diamenty z domieszką boru. Posiadają błękitną barwę. Stanowią półprzewodniki typu p. Jeśli chodzi o występowanie diamentów, to wyróżnia się dwa rodzaje złóż: złoża pierwotne oraz złoża wtórne. Złoża pierwotne znajdują się w miejscu, w którym powstały. Wśród nich wyróżnia się dwie grupy:...

Złoża diamentów
Złoża wtórne dzielą się na kilka kategorii. Stąd też można je podzielić kolejno na następujące złoża: złoża okruchowe pochodzenia morskiego, złoża lodowcowe, złoża pochodzenia eolicznego oraz złoża mieszane. Złoża eluwialne powstają poprzez podchodzenie do powierzchni utworów diamentonośnych. Zjawisko to powstaje na skutek wietrzenia tych utworów, jak również odłączenia się części lekkich oraz rozpuszczalnych. Tego typu złoża występują między innymi w Indiach oraz w Brazylii. Z kolei złoża deluwialne powstają poprzez obsunięcie się materiału diamentonośnego. Obsunięcia te powstają poprzez segregację różnicy ciężarów właściwych składników. Tego typu złoża spotyka się również na terenach Indii, jak również na terenach Brazylii. Aluwialne złoża diamentonośne powstają w łożyskach oraz tarasach rzek, zarówno tych współczesnych, jak i dawnych. Tego typu złoża spotkamy na terenach: Borneo, południowej Afryka, Birmy, Kongo, jak również na terenach Brazylii. Natomiast złoża okruchowe pochodzenia morskiego spotyka się na brzegach mórz oraz tarasach morskich. Złoża te występują tam w postaci wąskich pasów, które...